Przesypujący się piasek jako metafora przemijania. Nie całkiem na poważnie.

Parę tygodni temu wyszedłem na spacer. Jak zwykle dałem ponieść się nogom, pozwalając myślom popłynąć sobie swobodnie gdzie chcą. Droga wypadła mi akurat koło plaży. Przystanąłem, wziąłem garść piachu i obserwowałem chwilę jak ziarenka piasku przesypuja mi się przez ręce. Skłoniło mnie to do pewnych przemyśleń. I nie, nie będzie tutaj nic o upływającym czasie i piasku jako symbolu upływającego życia ani nic z innych metafor jakże trafnie opisujących życie. Nie było oświecenia i pomysłu jak uczynić swoją egzystencję znaczącą. Wniosek był prosty, że najzwyczajniej w świecie mam ujebane ręcę. Pomyslałem sobie, że kiedyś, kiedy byłem dzieckiem to im bardziej brudny wrociłem do domu tym lepiej musiałem się bawić na dworzu. Zdziwiłem się trochę, skąd wzięła się taka zabawna myśl, ale szybko wyparły ją wspomnienia z dzieciństwa. W dobrym humorze, z lekką nutką sentymentu, wróciłem do domu i zająłem się swoimi "dorosłymi" sprawami. O całym incydencie zapomniałem, aż do czasu...

Po ciężkim dniu na uczelni, i ogólnie kiepskim humorze nie marzyłem o niczym innym jak o kąpieli i relaksie przy jakiejś prostej, niewymagającej zanadto skupienia książce. Oczywiście los ma to do siebe, że ma głęboko w dupie to co aktualnie jest nam potrzebne do szczęscia. Tym razem zdradziecki cios w plecy (i to dosłownie!) los zadał mi rękoma mojego współlokatora, a narzędziem zbrodni była pianka do golenia. Odwróciłem się, a to poskutkowało tylko tym, że oprócz pleców byłem już cały w piance. Biorąc pod uwagę jak udany był dzień, naprawdę się wkurzyłem. Żeby nie powiedzieć, że się wkurwiłem. Ale tylko na moment. Los już tak ma, że czasami zdarza mu się lepiej wiedzieć, czego nam potrzeba. I właśnie teraz miałem pod ręką to co było mi potrzebne najbardziej. Tak jak się spodziewałem, mój wspólokator nie był zadowolony kiedy dostał wiązką keczupu(ściana i podłoga nie wyrażały sprzeciwu). Nie przewidział, że jego niedoszła ofiara, z uśmiechem Jokera ruszy do ataku. Oczywiście keczup miał za zadanie odwrócić uwagę od mojej pianki, która stała na półce. Bitwa nie trwała długo, ale przeniosła się na korytarz, trochę do kuchni i do łazienki. Muszę przyznać, że byliśmy ujebani w piance jak... no jak ktoś cały pokryty pianką, nie nasuwa mi się jakieś konkretne skojarzenie. Mniejsza z tym. Ważne jest to, że przypomniałem sobie o tym, że z pozoru bezsensowne, pozbawione celu i spontaniczne czynności jak bitwa na pianki są cholernie zabawne. Ehh, fajnie czasami być dzieckiem. Postanowiłem częsciej robić rzeczy które uwielbiałem robić jako dziecko, ale "nie wypada" czy jakiś inny kulturowy szajs sprawia, że takie rzeczy przestały mieć sens. Przypomnijcie sobie kilka takich rzeczy, ja na pewno od czasu do czasu pozwolę sobie na jakieś "dziecinne" szaleństwa, a Wy?

Życie dało Ci kopa w dupę?

I znowu trochę minęło, zanim tutaj zajrzałem. Nie powiem, że nie działo się nic ciekawego, bo działo się, nawet całkiem sporo. Ale dzisiaj nie o tym. Dzisiaj mam ochotę porozmawiać o niewykorzystanch szansach.

Ile razy wam się to zdarza? Mi często. Za często powiedziałbym. I mam już tego serdecznie dość. Od tej pory będę robił inaczej. A to ile razy wam się zdarza? Obiecywanie, że od jutra koniec z tym czy tamtym. Że w końcu nie popełnie tego samego błędu co zawsze. A co się dzieje kiedy nadejdzie to magiczne jutro? Najczęściej nic. Zupełnie. Nadchodzi kolejny zwykły, szary dzień. Bez fajerwerków, bez zmian, bez magii. Jak to się ma do niewykorzystanych szans? Proste, każdy dzień jest dobry na zmiany. Wystarczy chcieć. Po co czekać do jutra? Nie lepiej zacząć już teraz? Ja czekałem, na "lepszy moment". I... heh, bardziej zjebać tego nie mogłem. Okazało się, że jest już za późno. Nie wyszło mi, jak na razie. Bo porażka nie powinna być czymś co nas zatrzymuje. Powinna być czymś co sprawi, że ruszymy się z miejsca w którym jesteśmy, w którym jest nasze życie. Proste? Niby tak, więc teraz muszę nauczyć się tak robić.

Tak, krótko trochę, ale da się to skrócić jeszcze bardziej:
"Życie dało Ci kopa w dupę? Nie, ono przekazało Ci energię, żeby ruszyć dalej."

Cytat mój, jeżeli ktoś inny wpadł na to wcześniej, brawo, jest tak mądry jak ja.

Ano wrociłem.

Biała Kartka dawno odeszła w zapomnienie. Ale było parę innych absorbujących spraw, które nie pozwoliły mi publikować przez ten długi czas. Hmm, publikować. Poważnie brzmi. Ale o tym później, czy raczej kiedy indziej. O sprawach tych, mniej lub bardziej ważnych opowiem wam w najbliższym czasie. A na razie cieszcie się albo narzekajcie, że wróciłem i czekajcie na nowe posty.

Zdrowie Pustej Kartki!

No i stało się, w końcu mnie dopadło. Nie żebym się nie spodziewał, bo zawsze wiedziałem, że to nadejdzie. No i może to był mój błąd. Ale nie ważne. Stało się. "Co się stało?" zastanawiasz się pewnie mój czytelniku (jeżeli jakichkolwiek posiadam). No cóż... Pusta Kartka. Dobra, powiedziałem to. Teraz pójdzie już z górki. Otóż, od pewnego czasu czyli prawie 40 dni, przed oczami widzę pustą kartkę. Nie to, że siedzę i gapię się w czystą kartkę papieru. Ale za każdym razem kiedy siadam i chcę coś napisać nic się nie dzieje. Walczyłem. Zaowocowało to kilkoma nieporadnymi tekstami o niczym szczególnym, ale będąc przezornym i przyznajmy dość litościwym dałem im szansę i czekają sobie teraz na moment pożegnania pustej kartki, poprawkę i publikację. A co ja z tym zrobię? Nic. Z Pustą Kartką się nie walczy. Wracam do Hanka, zobaczyć co się u niego dzieje. Tymczasem, Zdrowie Pustej Kartki!

SMS....

A kiedyś skrobnąłem coś takiego.


SMS (ang. Short Message Service) - usługa przesyłania krótkich wiadomości tekstowych w cyfrowych sieciach telefonii komórkowej.

Spacerowali trzymając się za ręce. Szli powoli, małą, kasztanową alejką. Mimo jesieni było bardzo ciepło. Delektowali się ostatnimi promieniami słońca, które pożółkłym liściom nadawało złoty blask. Starymi drzewami delikatnie kołysał wiatr. Cichy szum liści komponował się ze śpiewem ptaków, a te, jakby czując ich miłość, śpiewały swoje pieśni jeszcze piękniej. A on, nie myślał o niczym innym, tylko o tym, jaki jest szczęśliwy… Otworzył oczy. Było ciemno. Stał, zapatrzony w gwiazdy. Sam. Na policzku błyszczała mu łza, odbijając blade światło księżyca. Był zły na siebie, że zawsze jak tylko zamknie oczy, myśli o niej. Blask wesołości dawno zniknął z jego oczu, zastąpiony matowym połyskiem zamyślenia. Zostało tylko ciche echo poczucia humoru, słyszalne jedynie w momentach, kiedy ma naprawdę dobry nastrój. A ten, coraz częściej zostaje wypierany przez smutek, czy melancholię. Nienawidził siebie, za to, że nie chcąc nikogo krzywdzić, krzywdził sam siebie. Bezsenne noce, wypełnione pustką, pragnieniem zapomnienia, marzeniami, zdarzały się coraz częściej.
– Nie mogę tak żyć - pomyślał. Wiedział, że musi podjąć decyzję. Powie jej to. Powie wszystko. Powie to co czuje. Kiedy nie było jej w pobliżu wszystko wydawało się takie proste. Ale widząc ją, po prostu nie mógł. Nie chciał tracić tego co miał. Fakt, było to nie wiele, ale zawsze coś. Dla niego był to chyba cały świat. Czekał tylko na ulotne chwile, kiedy może z nią porozmawiać, patrzeć w jej oczy, być blisko niej. Tak niewiele, a dla niego to cały świat…
Kilka dni później, wracając samochodem do domu, postanowił do niej zadzwonić.
- … Tak, słucham.
- Cześć, co robisz?
- Oglądam telewizję i jem kolację, a co?
- Nic…A co słychać?
- Przecież wiesz, od przedwczoraj się nic nie zmieniło. Po co dzwonisz?
- Tak tylko chciałem wiedzieć jak się czujesz, co dzisiaj robiłaś…
- Nie rozumiem ciebie czasami. Po co ci to wiedzieć?
Rozłączył się. Nie miał odwagi jej tego powiedzieć. Po chwili napisał smsa:
„Bo cię kocham głuptasie, nie widać tego…?” Wahał się chwilę, ale postanowił wysłać wiadomość.

* * * *

Z ciekawości włączyła kanał informacyjny. Usłyszała o jakimś wypadku. Już miała zmienić kanał, gdy zobaczyła znajomo wyglądający samochód. Zamarła z przerażenia. Chwyciła za telefon. Chciała się dowiedzieć czy to jego samochód. Zanim zadzwoniła, na ekranie wyświetliła się widomość. Czytając ją w telewizji mówili kto zginął. Kierowca nie zauważył samochodu jadącego z na przeciwka. Policja ustaliła, że korzystał wtedy z telefonu komórkowego…

* * * *

Oślepił go błysk. Czuł jak coś z ogromną siłą wyrzuca go przez przednią szybę. Leżał gdzieś na poboczu, półprzytomny, cały czas trzymając telefon w ręce. Ostatnie co widział to jego palec na przycisku „Wyślij”… Umarł. Samotny. Nie wiedział, czy jego wiadomość do niej dotarła… Ona wiedziała. Płakała całą noc. Całą noc i wiele nocy później…

Tribute to Kurczak...

Smutno mi, bo już cie nie zobaczę

Smutno mi, bo teraz jest inaczej,

Smutno mi, bo nas zostawiłeś,

Smutno mi, bo nic nie mówiłeś,

Smutno mi, bo ból jest rzeczywisty

Smutno mi, z powodów oczywistych,

Smutno mi, bo straciłem przyjaciela,

Smutno mi, smutno jak cholera...

Halo? To tylko ja.

Jakiś czas temu byłem na małej wycieczce, ot mały wypad za miasto na wiadukt, nic ważnego ani ciekawego. Do momentu aż zobaczyłem kawałek nadpalonego patyka i napis "Zenek tu był". Wtedy przyszło mi do głowy, że każdy/większość/sporo ludzi chce pozostawić po sobie jakiś ślad. Najczęściej jest to mniej lub lepiej przekazana pula genów, pod postacią mniej lub bardziej udanego potomstwa. Ale jako że potomstwo ma to do siebie, że nie zawsze jest takie jakie byśmy chcieli, więc ludzie szukają innych dróg. Tajemniczy Zenek z Napisu Pod Mostem wybrał jedną opcję. Oczywiście jego dziedzictwo przetrwa tyle ile przetrwa most, jednak zawsze to coś. Ja wybrałem trochę inny sposób. I mimo, że blog chciałem założyć już dawno, czekałem. Nie wiem na co, ale czekałem. Aż w końcu mi się znudziło i bloga założyłem. Lepiej późno niż wcale, nie?